دیشب هم مثل بسیاری از شب های این هفت سال اخیر، نخوابیدم و یا اگر خوابم برد، کابوس دیدم. شاید یک دلیلش کارهای عقب افتاده ای است که به من دهن کجی می کنند و زیر سوالم می برند که به جای وبلاگ نویسی و خواندن فیس بوک به کارهایت برس!

مثل تمام کارها، خوب و بد، زشت و زیبا؛ همه دست آورد وبلاگ نویسی در محیط مجازی بود که این مدت تجربه کردم. قصد ترک آن را هم ندارم، اما در وضعیت کنونی لابد از اینم که مدتی لقایش را به عطایش ببخشم و به اهلش بسپارم.

قسمت نظرات را هم غیرفعال می کنم تا عِرض خود نبرم و زحمت دوستان ندارم؛ تا نه تکلیفی بر آنان بگذارم و نه تکلّفی برای ذهنم که بهانه ای برای گذار از این محیط داشته باشد.

رزق و روزی تان شادی و شاددلی

نوشته شده در جمعه 18 فروردین1391ساعت 8:46 توسط |